In 2007, I have written about African Violet that I have grown. When African Violet bloomed for the first time, it lasted for 3-4 months.  I was so happy with it.  Flowering African Violet brings smile in my face.  African Violet has started to give flowers this season. Now, I have three different colours of African Violet. I want to collect African Violet with different colours. It is interesting that African Violet comes in different colour though it has a name African Violet.

African Violet that has been flowering from time to time since 2007

This white African Violet has started to give flower from last year

This white and purple African Violet bloomed for the first time

Evey now and then we have bandh in Nepal. Normally, when there is bandh I stay at home but on 15th June, I had to go out of the home because I had to go to a workshop. To reach the workshop venue in Sanepa, I had to walk for one hour and 15 minutes. I spent same amount of time coming back. It was interesting walk for me because I had got opporunity to view the different activities going on in the streets of Kathmandu.  While walking I managed to take few pictures on the way.

Photo 1: No economic activities going on during the dayPhoto

 

Photo 2: Motorbike stopped by demonstrators (supporters of Maoist).

 

Photo 4: Students of Thapathali Campus playing on the street

Photo 3: Only Ambulance were allowed to pass through the streets

Photo 5: Labours preparating to paint the traffic marks on the road. This is the good opportunity for them to paint the road since there's no traffice during the day.

Photo 6: Freshly painted Zebra X-ing. At least Kathmandu Metropolitan City has done a constructive work during bandh.

Photo 7: Kathmandu Metropolitan city did not managed to pick up the garbage and it was abudent in the streets of Kathamandu.

Photo 8: Colourfully painted statue of King Prithivi Narayan Shah in front of Singh Darabar got my attention while I was walking.

Photo 9: People walking and gathered in the street of Dillibazar in the evening.

These are the few lines I joted thinking about a woman since March is the month of women.

I am a woman
I am a mother
I have a power to procreate
I have a power to create life
I live thousand lives
I make
World life complete
Therefore,
I am an eternal power.

आज पहिलो पटक नेपालको इतिहासमा किरात चाँड उधौलीको उपलक्षमा राष्ट्रिय विदा सबै नेपालीले पाए । यो उधौली चाँड किराती समुदायले मनाउने गर्छन् र जाती समुदाय अनुसार यसलाई विभिन्न नामले चिनिन्छ । यस उधौली पर्वलाई लिम्बूहरुले चासोक भन्ने गर्दछन् भने, खम्बु (र्राई) हरुले यसलाई साकेला, याक्खाहरुले यसलाई चासुवा र सुनुवारहरुले फोलष्यादर भन्ने गर्दछन् । नेपालीमा यस पर्वलाई न्वाँगी पूजा वा मंसिर पूर्णे भनेर प्रचलित छ ।

उधौली वा मंसिर पूर्णे वा न्वाँगी पूजा वा अन्य नाम जे सुकै भनिएता पनि किरातीहरुले परापूर्व काल देखि मानिआएको यस पर्वमा मुख्य गरी भूमी र प्रकृतिलाई पूजा र्ने काम गरिन्छ । खास गरी भूमीमा फलेको अन्नबालीलाई आफूले खनुभन्दा पहिले भूमी, प्रकृति र देवदेवतालाई अन्नपात दिएकोमा धन्यवाद दिई उनीहरुलाई खुशी तुल्याइ सधै त्यस किसिमको कृपा गरुन् भनी चढाइन्छ अनि मात्र आफूले खाइन्छ ।

लिम्बूहरुमा चासोक पूजा विभिन्न किसिमले गर्ने गरिन्छ । तर विभिन्न किसिमले पूजा गरे पनि यसको प्रमुख जुन माथि उल्लेख गरिएको छ त्यो गरिनै पर्दछ । यस बाहेक, चासोक पूजामा बीऊ रोप्दा, गोड्दा र फल लाग्दा सम्म जमीनमा भएका विभिन्न किसिमका जीव, किरा-फट्याङ्ग्रा मारिन्छ र ती ज्यानका बदलामा आएको अन्नपातको लागि ती जमीनमा बस्ने जीवजन्तु र किरा-फट्याङ्ग्रालाइ पनि धन्यवाद दिइन्छ । प्रकृतिमा भएका अन्य जीवनको र उसको जीवनले मानिसको लागि दिएको अन्नपातको लागि पनि चासोक पूजा गरिन्छ । अन्नपात फलाउँदा विभिन्न किसिमका औजारहरुको प्रयोग गरिन्छ र चासोक पूजामा ती औजारहरुको पनि पूजा गरिन्छ । यसरी मानिस र उसले गरेको सृजनाको लागि पनि चासोक पूजा गरिन्छ । पूजा गर्ने क्रममा वनजंगल, भूमी र पानीका देवदेवतालाई पहिला पूजेर खुशी बनाइन्छ अनि त्यसपछि घर भित्र बस्ने युमा-थेबा (बाजे-बोजु देवता) लाई पूजा गरिन्छ ।

चासोक पूजा गर्दा मानव विकासको चरणहरु पनि देख्न सकिन्छ । पूजा गर्दा सबभन्दा पहिलो काँचो, त्यसपछि आगोमा पोलेको र अन्तमा पानी हालेर भाँडोमा पकाएको अन्न देवतालाई चढाउने चलनले मानव विकासको इतिहासलाई पनि बताउँदछ । चासोक पूजामा विशेषगरी धान, चामल, अदुवा, जाँड, मर्चा आदि चिजहरु चढाइन्छ । यी वस्तुहरु नचढाइ खाएको खण्डमा देवा लाग्छ वा देवताले मुख बाङ्गो परिदिन्छ, हातखुट्टा नचल्ने बनाइदिन्छ भन्ने मान्यता रहेको छ । गाउँघरमा यस्तो हुने गरेको पनि देखिन्छ र फेदाङ्माले क्षमा मागी पूजा गरेपछि मात्र ठिक हुने गरेको देखिन्छ ।

कृषिमा आधारित जीवन पद्धती छाडेर विभिन्न खाले पेशा अपनाएर राजधानीमा बसेका लिम्बू लागयत अन्य किरातीहरुका लागि नयाँ बालि चढाएर मात्र नयाँ अन्न खानु अप्ट्यारो कुरा हो । तर समयसंगको परिवर्त्तनलाई अंगाल्दै नयाँ परिवेशमा नयाँ किसिमले चासोक मनाउनु पनि एउटा राम्रो परम्पराको थालनी गर्नु हो । गाँउघरमा मनाएको चासोकलाई सामूहिक रुपमा मनाउदै, विभिन्न अनुष्ठान गर्नु र मेला लगाई एकै ठाउँमा नाँचगान गर्नुले अर्को किसिमको रौनकता ल्याएको छ । यस खाले आदिवासीका चाढले राष्ट्रिय मान्यता पाउँदा यसको महत्वमा फरक परेको छ र आफ्नो मौलिक सांस्कृतिक परम्परालाई जगेर्ना गर्ने होड पनि चलेको छ । मानव जातिको निम्ति प्रकृतिलाई सम्मान गर्ने यस खाले चाढको संरक्षण संम्बद्धन गर्न हामी सबैको कर्तव्य हुन आउछ ।

घुस लिने र दिने दुवै देशका शत्रु हन् भन्ने भनाई नेपालका राजा पृथ्वी नारायण शाहले करिब १३५ वर्षअघि भनेका थिए । उनले त्यो वेला पनि उनका कर्मचारीहरुलाई घुस खुवाउने र कर्मचारीहरु घुस खाने रहेछन् भन्ने बुझिन्छ । यस बारे थाहा पाएर नै होला उनले कुनै दिन नेपाल घुसखोरीले ग्रस्त हुन्छ भनेर यो बारे सबैलाई सचेत गरेका रहेछन् । जे होस् घुसको कुरा नेपालमा पहिले देखि नै चलि आएको एउटा (नराम्रो) चलन रहेछ भन्न सकिन्छ । तर यो चलन नराम्रो हो भन्ने सबैलाई थाहा भए पनि घुस खुवाउनु हाम्रो समाजमा गर्वको कुरा हो कि जस्तो लाग्न थालेको छ ।

 

म मान्छेहरु बाटोमा, रेष्टुरेन्टमा, भोजभतेरमा, घरमा अनि भेटघाटमा कुरा गरा गरीरहेको सुन्छु । यत्ति काम गर्नको लागि मैले यत्ति पैसा दिए । फलानोले फलाना काम गर्न फलानालाई उत्ति पैसा खुवाएछ । यत्ति हजार घुस मागेको थियो तर मैले यत्तिमा मिलाए । आदि इत्यादि । यस्ता कुरा मैले मात्र होइन अन्य कयौ नेपालीले दैनिक जीवनमा सुनिरहेको कुरा हो । यी कुराहरु सुन्दा लाग्छ उनीहरुलाई घुस खुवाएको कुरा भन्दा गर्व लाग्छ ।

 

करीब डेढ वर्षअघि मैले स्कूटरको लाइसेन्स लिने बेलामा यस्ता धेरै कुराहरु सुन्नु परेको थियो । लाइसेन्स लिनको लागि तयारी गर्दा धेरैले किन दुःख गर्र्छौ पैसा देऊ लाइसेन्स घरमा नै आइपुग्छ । तर मलाई लाग्यो आखिर मैले स्कूटर चलाउन जान्नै पर्छ र चलाउन जानेको पनि छ र जानेको कुरालाई किन घुस खुवाएर लाइसेन्स निकाल्ने । हामी जस्तो पढेका र बुझेका युवाहरुले नै गैरकानूनी काम गर्न थालेपछि हामी पछिकाले के सिक्लान् भन्ने हामीले बुझ्नु पर्छ । अनि मैले लाईसेन्सको परिक्षा दिए र पास पनि गरे । परिक्षा पास गरेको एक हप्ता पछि लाइसेन्स लिन जान्दा एक जाना छिमेकी दिदी कामले यातायात कार्यालय पुग्नु भएको रहेछ । यातायात कार्यालयमा लाइसेन्स लिन आएको भन्दा छक्क परेर हेर्नुभयो र मलाई हाँस्दै किन दुःख गरेको भनेर प्रश्न गर्नु भयो । उहाँले आफूले लाइसेन्स ५ हजार दिएर बनाएको र त्यो पनि घरैमा आएको कुरा गर्नु भयो । उहाँको बोलीमा मैले परिक्षा दिएर लाइसेन्स लिन मूर्खतापूर्ण काम गरेको भन्ने भान थियो । उहाँ आफूले घुस खुवाएर लाइसेन्स निकाल्नु भएको गर्व गर्दै हुनुहुन्थ्यो । अनि मलाई त्यसै बेला घुस खुवाउनु नेपालमा गर्वको कुरा हो कि क्या हो भनेर लेख लेख्न मन लागेको थियो । अनि हिजो एउटा साथीले गाडिको लाइसेन्स लिदा तेस्रो पटकको परिक्षामा पास गरेछ र उसलाई पनि धेरैले पैसा खुवाएर लाइसेन्स लिने सुझाव दिएको रहेछ । तर उसले ३ पटक त के ३० पटक भए पनि परिक्षा दिएर नै पास गर्छु भनेछ । एक दुइ जना घुस नखुवाई लाइसेन्स निकाल्ने पनि रहेछौ भनेर खुशी लाग्यो । तर घुस खुवाएर लाईसेन्स वा कुनै पनि काम गर्ने सुझाव दिनेहरु देखेर मलाई हरेस लाग्छ । घुसको विषयमा कुरा गर्यौ भने हामी प्रायः कर्मचारीको मात्र कुरा गर्छौ तर हामी उपभोक्ता वा सेवाग्राहीको पनि घुसखोरीमा उत्तिकै ठूलो हात छ । यस कुरालाई हामी प्रायः ध्यान दिदैनौ । घुस खानेलाई चाहि नानाथरि भन्न बाकि राख्दैनौ तर घुस खुवाउनेलाई चाहि घुस खुवाउन सक्ने पैसावाल रहेछ भनेर चुप लाग्छौ । तर यसरी कत्तिन्जेलसम्म घुस खुवाउनेलाई समाजले सम्मान गर्ने हो र घुस खुवाउने काममा गर्व गर्ने हो ?

Photo: http://www.vluvshahrukh.com

Many people like Shahrukh Khan (SRK) and I’m not the exceptional to like him. Once, a male friend of mine asked me, “why most of the girls like Shahrukh Khan?” AT that time, I did not replied but later on I started to think because he is also my favourite. Then I asked myself ‘why do I like Shahrukh Khan?’ and gradually other questions started to come with this question. It was like this.

 

Do I like SRK’s looks?

Yes, I like his looks. He has a simple look and he doesn’t look like a model.

What do I mean by he doesn’t look like a model?

That is his specialty. I mean he doesn’t have physique like a male model, he doesn’t have handsome look but he has some kind of sparkle in his face that makes him special. That makes him one among us, an average person in our society.

Is he a good actor?

Yes, definitely. He’s a good actor.

There are other good actors as well, what about them?

They are also good but SRK is different.

What is different about him?

Oh! His eyes talk.

What do I mean by his eyes talks?

I mean his emotions can be seen in his eyes. Happiness, sadness, frustration and so on. He even cries.

So?

This makes him different. He broke the image that hero should be strong, protective and intelligent. He broke the image of ‘angry young man’ established by Amitab Bachan. Amitab Bachan established the image of ‘angry young man’ and created his identity and now SRK broke that image and established a crying emotional man. A man who cries when he could not fulfill his dream. A man who cries when he could not protect his family/beloved in crisis. He also gets beaten from villains and beats villains when he has support.

Ok, is there other thing that I like about him?

Oh! yes. I consider him a true actor than just a hero because he has acted as a college going young man to college teacher, an intelligent man as well as dumb, psychopath villain as well as diehard lover, loving husband to deceiving husband, serious and comedy. He break the tradition that actor who can play the role of hero can also play the role of villain.

 

After having conversation to myself, I came to the conclusion that I like SRK because he is an actor who broke gender stereotype in Hindi feature films.

Biratnagar is second largest city of Nepal, located in the South-Eastern part of Nepal. In this city, I spent best days of my life. Here are few things that I want to show you.

birds eye view of Biratnagar

Industrial city of Biratnagar, mythically, is known as the Kingdom of King Birat, one of the character of Mahabharata. Biratnagar is 70 meters above sea level and temperature ranges from 0 degree centigrade in winter to 42 degree centigrade in summer. According to National Census of 2001, population of Biratnagar is 166,674. (see http://www.biratnagarmun.org.np/ also)

Biratnagar Airport

Biratnagar is 550 km away from Kathmandu. Biratnagar is also connected by air and it takes about 30 minutes to reach there from Kathmandu. Airlines fly several times a day from Kathmandu to Biratnagar. It costs me Rs. 4,200 for one way ticket (now cost has increased due to increase in oil price) to go to Biratnagar and later I found that 25 percent discount is given to the individuals who work in UN/INGOs by some airline companies. This was good news because I had to fly frequently but it became sad news by the time I got unemployed.

Airport Chowk

On the left hand side of the highway, we can see a sign-board which shows the way to the Airport. But if we go straight then we can reach to a place from where we can go to many beautiful places in the Eastern Region i.e. Itahari. From Itahari, if we go west we will reach Kathmandu; if we go east then we will reach Jhapa and Ilam; if we go north then we’ll reach Dhankutta and Terathum but if we move back (i.e. South) then we will be back to Biratnagar. From Airport Chowk if we go south then we’ll reach Jogbani, India in 15-20 minutes (by vehicle).

Bargachhi Chowk

To see Biratnagar, we have to come back i.e. we have to go south from the Airport Chowk. On the way towards south, we will meet Bargachhi Chowk. Everyone in Biratnagar knows Bargachhi Chowk. I was expecting Bar gachhi (i.e. Banyan tree in local language) out there but I did not see any. This was the point (from Bargachhi Chowk to Roadcess Chowk) from where curfew was declared during Madhesh Movement.

Mahendra Chowk

After Bargachhi Chowk, we’ll reach Mahendra Chowk. Before Mahendra Chowk, there is another point called Saurachiya.  Particularly, west side of highway is called Saurachiya and this area is dominated by Muslim community. On my stay in Biratnagar, I was invited for the first time in my life to celebrate Bakar Id by a local.  Main market is on the eastern side of Saurachiya. Market area are - Gudri, Traffick Chowk, Hanuman Chowk, Jaljala Chowk, Ram-Janaki Chowk, Sani Mandir and so on. Back to Mahendra Chowk, this Chowk now a days is known as Ganatantra (which means Republic in English) Chowk. If you notice in the photo, there is a pillar and there used to be a statue of King Mahendra. I guess, it must have been destroyed during Peoples’ Movement II. At that time many statues in many cities of Nepal has been destroyed. This pillar without any statue is a symbol of downfall of glorious days of Panchayat period and monarchy.

Former Prime Minister Girija Prasad Koirala

On the 29 March 2008, it was reported that two men on a motorcycle threw four bombs at Choti mosque in Saurachiya. Three bomb blast inside the mosque, killing two people and injuring others. Hindu extremist group called the Nepal Defense Army claimed responsibility of bombing. This event was very sad for us.  Girija Prasad Koirala, Prime Minister at that time condemned such kind of act. Sad thing is that I haven’t heard anything concrete happened to culprits. By the way, Biratnagar is home town of Girija Prasad Koirala.

Bus Park

This is Bus Park. From here, buses goes to different places but I have special memory attached with Bus Park. We used to go there to have our lunch. There are small resturants where they serve fresh dal-bhat-tarkari-achar in very cheap price. Sometime people gets annoyed with the dirtyness of the area but there are few places which are clean enough to eat.

Roadcess Chowk

This is Roadcess Chowk. According to a local friend of mine, road is road and cess means end and that’s how it got the name. The road where it gets end i.e. end of the highway. But these days, highway does not ends there – it ends at the boarder. Two roads lead to border, one is Malaya Road and other is Rani Path.  Piller in this Chowk also shows the glorious days of Panchayat and this pillar was made on the 25th Aniversary of Panchayat. This is also in half destoryed situation.

Morang Campus

Morang Campus is one of the biggest Campus in Eastern Region. It used to be called Mahendra Morang Campus but these days it is known as Morang Campus. Story is same, Mahendra is deleted because it reminds King Mahendra. So far as I know, most of the government schools and colleges in Nepal were named either Mahendra or Ratna (Queen Ratna, King Mahendra’s wife) because most of them were built during Panchayat period.  I don’t know whether it is a matter of budget or interest Morang Campus has not changed it’s name on board, they just scratched the name “Mahendra Morang Campus” eveywhere.

Malaya Road

When British left India, they had an trilateral (British, India and Nepal) agreement on recruitment of Nepali in their Army (Gurkha Army). Some choose to serve for India and some choose to serve for British. To take Gurkha Army from Nepal to UK, they need to go via Calcutta through ship. So, British built this road to connect Nepal with Calcutta.  (I heard this story from my father.) Even through Gurkhas were serving for British, they had to go and work in Malaysia. That is why when they were asked where they worked, they used to say ‘Malaya’. And this road takes people to Malaya that is why the name of the road became Malaya Road. Malaya Road ends in Rani Bhanshar, Jogbani.

Rani Bhanshar, Jogbani

From Jogbani, Indian goods worth billion rupees are imported to Nepal from this point everyday. Eveyday weekend, women from Nepal goes there to spend their earning on saaris, salwar-kameez and household goods. Evey weekend, if I’m home I stay in the roof-top and see people going and coming back from Jogbani. At that time, I used to think, if we could make something for Indians to spent their money in our country as well.

Biratnagar Jute Mill

On the way back from Jogbani, instead of taking Malaya Road we can take Rani Path. Rani Path has a lots of stories to tell. There are lot of industries in both sides of the road. Among them Biratnagar Jute Mill is the oldest industry of Nepal. I came to know from my neighbour (rickshawpuller) that Girija used to work there and he has done some kind of labour movement.

Bhattimode

Alas, this is my favourite place in Biratnagar because my home is here. Bhattimode has both dark and light side. Few years back, in this chowk two people were killed in the clash between Madheshi and Pahade. Last year as well, almost a clash happened in this chowk between Madheshi and Pahade right after the 18 days Madhesh Movement. But in daily life, Madhishi and Pahadi are living in harmony and they help each other in their need. Their subsistence depends on each other. Local guys sing songs of love in the evening and exchange handshakes in the morning.

Photoes by : Neem Darlami . Sirjana Subba and www.islamonline.net (for Girija Prasad Koirila)

म विराटनगर बसेको बेला मलाई घरबाट फोन आयो । फोन मेरो माईजूले गर्नु भएको थियो । उहाँले मलाई एउटा कविता तुरुन्तै लेखेर दिनु भन्नुभयो । अकस्मात फोन गरेर यस्तो आदेश दिनुभएकोमा म छक्क परे । अनि कविता किन लेख्नु, के विषयमा लेख्नु र कस्का लागि लेख्नु भन्ने कुरा मैले सोधे । माईजूले भन्नुभयो कविता जे सुकैको बारेमा भए पनि हुन्छ र जस्तो सुकै भए पनि हुन्छ । अनि कस्को लागि भन्ने प्रश्नको उत्तरमा बहिनीको लागि भन्नुभयो । बहिनीको लागि मैले किन कविता लेख्ने र लेख्नु परेमा उसैले लेख्छ भन्ने जवाफ दिए । माईजूले भन्नुभयो, “कविता नलेखेकोले उसले आज स्कूलमा सरको कुर्टाई खाएछ, भोली लेखेर देखाउनै पर्छ” । म छक्क परे कविता नलेख्दा कुर्टाई खाने, के हो यो ? मैले उसको लागि कसरी कविता लेख्नु, यो त उसले आफैले लेख्नुपर्ने कुरा हो र उसलाई लेख्न आएन भने आएन, त्यसमा सरले कुट्ने कुरा आउँदैन भन्ने तर्क राखे । तर त्यो भन्दा महत्वपूर्ण थियो फोनको अर्कोतिर बस्नुभएको मेरो माईजूको र उहाँले बहिनीलाई अर्को दिनको पिर्टाईबाट जसरी भए पनि बचाउनु पर्छ भन्दै राखेको तर्क । त्यसैले मैले एउटा छोटो कविता लेख्ने निधो गरे । कविता त लेख्ने के बारेमा लेख्ने र आठ कक्षाको विद्यार्थीले के को बारेमा सोच्ला र कस्तो कविता लेख्ला ? आठ कक्षाको विद्यार्थीले देशको या त आमाको बारेमा नै कविता लेख्छ जस्तो लाग्यो र त्यो पनि आफूले पहिले पढेको कविताको केहि हरफ यताउता गरेर । यस्तै यस्तै कुरा सोच्दै मैले यो कविता लेखे ।

 

मेरो देश

मलाई प्यारो लाग्छ

हिमाल, पहाड र तर्राईले भरीएको

मेरो देश ।।

मलाई प्यारो लाग्छ

विभिन्न भाषा, भाषीले भरीएको

मेरो देश ।।

मलाई प्यारो लाग्छ

झिलिमिली चार्डपर्वले रंगीएको

मेरो देश ।।

मलाई प्यारो लाग्छ

त्यसै त्यसै

मेरो देश ।।

कनिकुथि यो कविता लेखिसके पछि घरमा फोन गरे । फोन आमाले उठाउँनु भयो । मैले आफूले कविता लेखिसकेको कुरा भने र त्यसलाई सार्नुस् भने । आमा त्यसको जरुरी छैन बहिनीलाई दाईले कविता लेख्न सिकाईसक्नु भयो भन्नुभयो ।

दाईले कस्तो कविता लेख्न सिकाउनुभयो मलाई थाहा भएन । तर बहिनीले अर्को दिन पिर्टाई खाएन भन्ने पक्का भयो र म ढुक्क भए । अनि यहि बाहानामा एउटा कविता पनि लेखिहाले ।

अब कुरा कहाँ आएर रोकियो भने हाम्रो आधुनिक शिक्षा दिने गुरुबा कस्ता हुन् भन्ने प्रश्नमा । काठमाण्डौंको बोर्डिङ स्कूलमा पढाउने भनिएका यस्ता गुरुबा गुरुआमाहरुले जबरजस्ती गरेर, विद्यार्थीलाई कुटेर कविता, कथा लेखाउन सकिने भए त नेपाल साहित्यकारहरु भरिने थियो होला । यो कस्तो खाले शिक्षा हो र त्यो भन्दा पनि अचम्म कस्तो खाले शिक्षक हो? 

यो कथा मेरो मात्र होइन होला जस्तो लाग्छ, अन्य घरहरुमा पनि यस्तै हुन्छ होला, हुँदैन र ?

 

 

 

 

 

Once upon a time, there was an island where all the feelings lived: Happiness, Sadness, Knowledge, and all of the others, including Love. One day it was announced to the feelings that the island would sink, so all constructed boats and left. Except for Love.

Love was the only one who stayed. Love wanted to hold out until the last possible moment.

When the island had almost sunk, Love decided to ask for help.

Richness was passing by Love in a grand boat. Love said, “Richness, can you take me with you?”

Richness answered, “No, I can’t. There is a lot of gold and silver in my boat. There is no place here for you.”

Love decided to ask Vanity who was also passing by in a beautiful vessel. “Vanity, please help me!”

“I can’t help you, Love. You are all wet and might damage my boat,” Vanity answered.

Sadness was close by so Love asked, “Sadness, let me go with you.”

“Oh…. Love, I am so sad that I need to be by myself!”

Happiness passed by Love, too, but she was so happy that she did not even hear when Love called her.

Suddenly, there was a voice, “Come, Love, I will take you.” It was an elder. So blessed and overjoyed, Love even forgot to ask the elder where they were going. When they arrived at dry land, the elder went her own way. Ralising how much was owed the elder, Love asked Knowledge, another elder, “Who helped me?”

“It was Time,” Knowledge answered.

“Time?” asked Love. “But why did Time help me?” Knowledge smiled with deep wisdom and answered, “Because only Time is capable of understanding how valuable Love is.”

- Auther: Unknown

- Source: The Himalayan Times, Monday, August 18, 2008

Liked the story and wanted to share with you. Realizing that Time is very strong. No one every dream that our country’s first President will be someone from Madhesh and Pushpa Kamal Dahal “Prachanda” will be Prime Minister. Time will show us Love as well as power, politics and lessons.

महिलाहरु राजनीति, प्रशासनिक, न्यायिक क्षेत्रमा पछि परेकारपरिएका छन् । उनीहरु पछि पर्नाको कारण महिला प्रति राखिने परम्परागत पितृसत्तात्मक सोच र व्यवहार हुन् । पितृसत्तात्मक सोचले खास गरी महिलाहरुलाई पुरुषको अधिनमा राखिनु पर्दछ र उनीहरु राजनीतिक, प्रशासनिक वा न्यायिक काम गर्न सक्छम् हुदैनन् भन्छन् । उनीहरु प्रति भएको यस प्रकारको भेदभाव र उनीहरुलाई हेरीने दृष्टिकोणमा परिवर्त्तन गर्नको लागि महिलालाई त्यस्ता क्षेत्रमा ल्याउनु पर्छ भनी महिला आन्दोलनकारीहरुले आवाज उर्ठाईरहेका छन् । उनीहरुले महिलाले ३३ प्रतिशत स्थान राजनीतिक, प्रशासनिक र न्यायिक क्षेत्रमा पाउनु पर्छ भनीरहेका छन् र यस कुरालाई अहिलेको सरकारले पनि स्वीकार गरिसकेको स्थिति छ । यस्तो स्थितिमा महिलाले ३३ प्रतिशत आरक्षण पाए भने त्यसलाई कसरी कार्यान्वयन गरिन्छ भन्ने कुरा महत्वपूण् भएर जान्छ ।

महिला जैविक रुपमा सबै एकै हुन्छन् तर साँस्कृतिक रुपमा महिला फरक फरक छन् । कथित उच्च जातका महिला, दलित महिला, मुसलमान महिला, आदिवासी जनजाति महिला, मधेशी महिला र दर्ुगम क्षेत्रका महिला, महिला भित्रका साँस्कृतिक विविधता बोकेका महिला हुन् । यी महिलाहरुका अवस्था र स्थान घर-परिवार, समाज र राज्यमा फरक फरक छन् । उदाहरणको लागि दलित महिला अन्य महिलाको तुलनामा फरक छ किनभने समाजमा उनीहरुलाई हिन्दू धर्म मान्यता अनुसार तल्लो जातको भनिने गरिन्छ र मन्दिर, पंधेरा जस्ता र्सार्वजनिक स्थलमा जान समेत रोक लगाइन्छ । यस किसिमको भेदभाव उनीहरुले आफ्नो परिवार भित्र खप्न नपरे पनि समाजमा उनीहरुले यस प्रकारको भेदभाव खप्नु परेको छ । दलित भित्र पनि तर्राईका दलित झनै धेरै मारमा परेका छन् । वादी महिलालाई देह व्यापार गर्ने जातका महिला भनी कतिपय मानिसहरुले बुझ्ने गर्दछन् । मुसलमान महिला धार्मिक अल्पसंख्यक भएका कारण उनीहरुलाई राज्य र समाजले आर्कै दृष्टिकोणले हर्ेर्ने गर्दछ उदाहरणको लागि ूनेपाली पनि मुसलमान हुन्छ र रुू भन्ने प्रश्न सहित हर्ेर्ने गरिन्छ भने मुसलमान महिलाले अपनाउने पर्दा परम्पराले गर्दा पनि उनीहरुको घरपरिवार भित्र र बाहिर गरिने व्यवहार अन्य समुदायको महिलाको भन्दा फरक छ । मधेशी महिलालाई छालाको रंग र उनीहरुले बोल्ने भाषाको आधारमा पहाडियाहरुले भेदभाव गरेको देखिन्छ ।

आदिवासी जनजाति महिलाको सर्न्दर्भमा भने यस समूह भित्र विविध किसिमका महिला छन् । यहाँ विभिन्न धर्म सप्रदाय जस्तै हिन्दू, बौद्ध, बोन, किरात देखि लिएर प्रकृतिपुजक छन् । यस समुदायमा नेवार जस्ता तुलनात्मक रुपले राम्रा अवस्था भएका महिला देखि लिएर वनजंगलमा घुमि हिड्ने महिलासम्म छन् । नेवार महिला शिक्षा, स्वस्थ्य र रोजगारीको हिसाबले उनीहरुको अवस्था अन्य आदिवासी जनजाति महिलाको भन्दा निकै राम्रो भएता पनि साँस्कृतिक रुपमा उनीहरुको स्थान राम्रो छ भन्न सकिने अवस्था छैन । अर्को तिर जंगलमा जीवन बिताईरहेका राउटे महिला मात्रको नभएर पुरुषको समेत स्थिति राम्रो छैन । उनीहरुको जीवन पद्धति र साँस्कारका कारण उनीहरु जंगलमै बस्न रुचाउँछन् भने त्यस्तो ठाउँमै गएर उनीहरुको जीवन सुहाउने किसिमले उनीहरुको अवस्था सुधार्ने प्रति राज्यको ध्यान कमै गएको दखिन्छ । उनीहरुलाई स्थायी जीवन बिताउनेहरुले घुमन्ते जाति वा जंगली अवस्थामा रहेको जाति भनेर हेरेको पाइन्छ । आफ्नो घर, परिवार भित्र साँस्कृतिक रुपमा केही राम्रो स्थानमा भएका र्राई, लिम्बू, गुरुङ जस्ता आदिवासी महिलाले घर बाहिर सोहि किसिमको स्थान पाएका छैनन् ।

विभिन्न समुदायमा महिलाको अवस्था र स्थान फरक फरक छ । त्यसैले महिला भन्ने बित्तिकै जैविक रुपमा एकै वर्ग वा राज्यको कानुनले उनीहरुलाई एकै स्थानमा राखेता पनि जातरजाति विशेषको साँस्कृती र उनीहरुले एक अर्कालाई हर्ेर्ने दृष्टिकोणले उनीहरुलाई फरक फरक स्थितिमा राखेको छ । यस्तो किसिमले गाँजिएर बनेको महिलाको समुहलाई ३३ प्रतिशत आरक्षण भनेर मात्र पुग्दैन । उनीहरुको भिन्नतालाई केलाएर विभिन्न समुह ९दलित, आदिवासी जनजाति, मधेशी, धार्मिक अल्पसंख्यक, क्षेत्रीबाहुन, दर्ुगम क्षेत्र० का महिलालाई उनीहरुको जनसंख्याको आधारमा कोटा छुट्याइनु पर्दछ । त्यस पछि पनि त्यस समुह भित्रका पनि कुन समुदायका महिला अत्यन्त पछि परेका छन्, त्यसको पहिचान गरेर, त्यस समुदायका महिलालाई प्रथमिकता दिनु पर्दछ । यदि उनीहरु पद सम्हाल्न सक्ने योग्यता नभएको खण्डमा कसरी उनीहरुलाई कविल बनाउने हो त्यस किसिमको कार्यक्रम संचालन गर्नुपर्दछ । अत्यन्त पछि परेका समुदायका महिला, खोजिएको पदमा काम गर्न योग्यता नपुगेको अवस्था भएको खण्डमा मात्र त्यस भन्दा राम्रो स्थिति भएको समुदायको महिलामा जानु पर्दछ ।

खासगरी पछि परेका समुदायलाई अघि ल्याउने नीति आरक्षणले लिएको हो भने यसले तल्लो भन्दा तल्लो तहमा परेकालाई माथि आउने अवसर दिनु पर्दछ । त्यसैले आरक्षण भित्र पनि आरक्षणको नीति आवश्यक छ ।

नोटः यो लेख अन्नपूर्ण पोष्टमा प्रकाशित भएको थियो ।