म विराटनगर बसेको बेला मलाई घरबाट फोन आयो । फोन मेरो माईजूले गर्नु भएको थियो । उहाँले मलाई एउटा कविता तुरुन्तै लेखेर दिनु भन्नुभयो । अकस्मात फोन गरेर यस्तो आदेश दिनुभएकोमा म छक्क परे । अनि कविता किन लेख्नु, के विषयमा लेख्नु र कस्का लागि लेख्नु भन्ने कुरा मैले सोधे । माईजूले भन्नुभयो कविता जे सुकैको बारेमा भए पनि हुन्छ र जस्तो सुकै भए पनि हुन्छ । अनि कस्को लागि भन्ने प्रश्नको उत्तरमा बहिनीको लागि भन्नुभयो । बहिनीको लागि मैले किन कविता लेख्ने र लेख्नु परेमा उसैले लेख्छ भन्ने जवाफ दिए । माईजूले भन्नुभयो, “कविता नलेखेकोले उसले आज स्कूलमा सरको कुर्टाई खाएछ, भोली लेखेर देखाउनै पर्छ” । म छक्क परे कविता नलेख्दा कुर्टाई खाने, के हो यो ? मैले उसको लागि कसरी कविता लेख्नु, यो त उसले आफैले लेख्नुपर्ने कुरा हो र उसलाई लेख्न आएन भने आएन, त्यसमा सरले कुट्ने कुरा आउँदैन भन्ने तर्क राखे । तर त्यो भन्दा महत्वपूर्ण थियो फोनको अर्कोतिर बस्नुभएको मेरो माईजूको र उहाँले बहिनीलाई अर्को दिनको पिर्टाईबाट जसरी भए पनि बचाउनु पर्छ भन्दै राखेको तर्क । त्यसैले मैले एउटा छोटो कविता लेख्ने निधो गरे । कविता त लेख्ने के बारेमा लेख्ने र आठ कक्षाको विद्यार्थीले के को बारेमा सोच्ला र कस्तो कविता लेख्ला ? आठ कक्षाको विद्यार्थीले देशको या त आमाको बारेमा नै कविता लेख्छ जस्तो लाग्यो र त्यो पनि आफूले पहिले पढेको कविताको केहि हरफ यताउता गरेर । यस्तै यस्तै कुरा सोच्दै मैले यो कविता लेखे ।

 

मेरो देश

मलाई प्यारो लाग्छ

हिमाल, पहाड र तर्राईले भरीएको

मेरो देश ।।

मलाई प्यारो लाग्छ

विभिन्न भाषा, भाषीले भरीएको

मेरो देश ।।

मलाई प्यारो लाग्छ

झिलिमिली चार्डपर्वले रंगीएको

मेरो देश ।।

मलाई प्यारो लाग्छ

त्यसै त्यसै

मेरो देश ।।

कनिकुथि यो कविता लेखिसके पछि घरमा फोन गरे । फोन आमाले उठाउँनु भयो । मैले आफूले कविता लेखिसकेको कुरा भने र त्यसलाई सार्नुस् भने । आमा त्यसको जरुरी छैन बहिनीलाई दाईले कविता लेख्न सिकाईसक्नु भयो भन्नुभयो ।

दाईले कस्तो कविता लेख्न सिकाउनुभयो मलाई थाहा भएन । तर बहिनीले अर्को दिन पिर्टाई खाएन भन्ने पक्का भयो र म ढुक्क भए । अनि यहि बाहानामा एउटा कविता पनि लेखिहाले ।

अब कुरा कहाँ आएर रोकियो भने हाम्रो आधुनिक शिक्षा दिने गुरुबा कस्ता हुन् भन्ने प्रश्नमा । काठमाण्डौंको बोर्डिङ स्कूलमा पढाउने भनिएका यस्ता गुरुबा गुरुआमाहरुले जबरजस्ती गरेर, विद्यार्थीलाई कुटेर कविता, कथा लेखाउन सकिने भए त नेपाल साहित्यकारहरु भरिने थियो होला । यो कस्तो खाले शिक्षा हो र त्यो भन्दा पनि अचम्म कस्तो खाले शिक्षक हो? 

यो कथा मेरो मात्र होइन होला जस्तो लाग्छ, अन्य घरहरुमा पनि यस्तै हुन्छ होला, हुँदैन र ?